Mark Michiels (16/03/1956-07/05/2005)
Mark, we hebben je een aantal jaren geleden leren kennen en je werd meteen meegesleurd bij het doen en laten van de STAM, een vriendenkring in hart en nieren van oud-scouts en aanverwanten. Als grote stoere brandweerman fronste je soms je wenkbrauwen en vroeg je je wel eens af in wat voor een groep mensen je via Peggy was terechtgekomen. We horen je nog vragen, toen je naar die beruchte vrienden wees: ”Zijn die nu aan het zwanzen of maken ze echt ruzie?”. Het duurde niet lang voor je op dezelfde golflengte zat en net zo snel was je een echte vriend geworden.
Vanaf je eerste Pasar Malam achter de toog was jij onze body-guard. Respect kreeg je van iedereen! Al gauw zijn we verschillende keren samen op STAMkamp geweest. Jij was altijd bij de eersten om samen met Peggy iets te organiseren. Elke opdracht was peanuts en zo geklaard en steeds met evenveel plezier.
Voor de kinderen van de STAMleden organiseerde je een brandweer-dag initiatie in de Kazerne in Brussel. Ze mochten zelf vuur maken en ook weer blussen, het super-brand-weermannen-hindernissen-parcours uitvoeren, mee eten maken in de kantine en als klap op de vuurpijl liet je de sirenes lang en luid loeien. Een dag om nooit te vergeten.
Op de afgelopen STAMkampen stond je met plezier mee in voor de fourage. Als "heilige drievuldigheid", Mark, Roger & ikzelf kookten we de lekkerste dingen. Gelukkig konden we af en toe ontsnappen om boodschappen te gaan doen, ondertussen een pintje te gaan drinken en kennis te maken met de couleur locale.
Op donderdagavond zat je gegarandeerd mee in 't Hoekske met de mannen van de STAM. Palmke of Duvelke, soms een soepke, maar vooral veel en hard lachen. Je stoel zal nu leeg blijven maar de herinnering aan die knappe gast die je was zal nooit verdwijnen !
Sommigen in die groep reden met de moto, al jarenlang, net zoals jij. Je nek werd langer en je oren groter als er over “touren” verteld werd. De blijheid en het intens genoegen dat op je gezicht te lezen stonden op het moment dat je lid werd van dat clubje, zullen we nooit vergeten. SABO, het motorclubje, was compleet. Elk van de leden kreeg een echt SABO-T-shirt, om fier op te zijn.
Vorig jaar in mei zijn we dan samen met de moto naar Normandië getrokken. Je hebt er zelf een prachtige foto-reportage van gemaakt en op cd-rom gezet. De conversaties en de lachbuien zijn in onze herinneringen gegroefd. Zo sliepen we, door boekingsproblemen in een hotel, met 6 op 1 kamer; ieder met z’n eigen aparte karakter, de een wat luider dan de ander…
We hebben samen vele fantastische momenten beleefd: een weekendje naar Muno met de tent, zalige BBQ en genieten van eenvoudige dingen met goede vrienden. Dat was je leven: van ieder moment genieten en vooral dankbaar zijn voor wat je kreeg. Dat hebben we van jou geleerd.
Mark, wij, oud scouts, hebben ook dankzij jou begrepen dat je niet moet opgegroeid zijn als scout, maar dat het eerder je instelling en karakter zijn, die van iemand een echte “scout” maken. Je engagement, je hulpvaardigheid, de manier waarop je openstond voor iedereen, je zorgzaamheid, je goed humeur, je karakter, zullen voor voor altijd in onze herinnering blijven en maken van jou een voorbeeld van een “goede man”.
